1923-ին էշելոնի պետ Դեևը և կոմիսար Բելայան Կազանից
Սամարղանդ են տարհանում 500 թափառաշրջիկ, քաղցած
երեխաների։ Հոգնատանջ ճանապարհ, սարսափելի արկածներ,
ընդարձակ աշխարհագրություն՝ Վոլգայի շրջանի անտառներից
և ղազախական տափաստաններից մինչև Կզլկումի անապատներ
և Թուրքեստանի լեռներ, բարդ ճակատագրեր և ռեալիստիկ կերպարներ՝
փախստական գյուղացիներ, չեկիստներ, կազակներ, փոքրիկ թափառականների
էքսցենտրիկ աշխարհ՝ իրենց լեզվով, հոգեբանությամբ, սնահավատությամբ և
մեծ հույսերով։