Ընդամենը մի դար առաջ Վանա լճի ափերին հայ տատիկները պատմում էին թոռնիկներին հայկական հրաշք հեքիաթներ, որոնցում մարդկանց փախցնում էր Ալքը, բայց փրկում` Յավերժահարսը։ Երեկոյան, քնելուց առաջ, նրանք աղոթում էին Աստծուն օջախի ու Հայրենիքի համար` չմոռանալով նաև մի պնակ կաթ հյուրասիրել Տնապահին: Իսկ պատերից այն կողմ սեփական կյանքով էին ապրում զանազան ոգիներ` փայփայում սեփական գետակը նախանձախնդիր Ընգղան, որսում Արևամանուկին Գիշերամայրերը և ամեն գարուն բնությանն ուժ ու եռանդ էին տալիս Թուխ ու Մուխ մանուկները…
Այս գիրքն աննախադեպ փորձ է վերակենդանացնելու հայոց դիցային էակներին և խթանելու ազգային հրաշք հեքիաթների ավանդույթի վերականգնումը: Հենց այդ հեքիաթներն են, որ մանկությունից ի վեր սովորեցնում են մեզ հավատալ հրաշքին…
Գիրքը բազմաբովանդակ ուսուցողական բնույթ է կրում` ներկայացնելով Այբբենարանը դաստիարակչական լույսի ներքո: Դրանով իսկ երեխային հնարավորություն է ընձեռվում միաժամանակ ճանաչելու Հայոց գիրը, ծանոթանալու Հայոց դիցային էակների հետ և մանկուց առաջնորդվելու վեհ արժեքներով` նվիրվելով ազգին և Հայրենիքին: